luns, 15 de febreiro de 2016

RECEITA ROMANA: "SALA CATTABIA"

Hoxe imos facer unha receita romana chamada Sala Cattabia e que podedes atopala no libro de Marco Gavio Apicio titulado De re coquinaria no apartado de “Variedade de pratos”.
IMOS EMPEZAR LOGO!!
INGREDIENTES:
· Pementa
· Menta
· Apio
· Poleo seco
· Queixo
· Piñóns
· Mel
· Vinagre
· Garum
· Xema de ovo
· Auga fresca

PREPARACIÓN:
Escorremos pan macerado en auga e vinagre. A continuación poñemos nunha marmita queixo de vaca e cohombros engadindo os piñóns. Despois de facer isto, temos que botar unhas alcaparras trituradas e fígados de polo.

Para rematar, cubrimos todo isto cunha salsa e poñémolo nun recipiente. 
 Xa está listo para ser servido!!!

Libro: As Aventuras de Ulises.

A historia comeza con Telémaco, fillo de Ulises, que se atopa no palacio do seu pai en Ítaca, lugar do cal era rei. 
O querido fillo do rei non se atopaba só, xa que estaba rodeado de príncipes de Ítaca que estaban á espera de casar con Penélope, fiel muller de Ulises. Isto débese a que o seu marido levaba vinte anos desaparecido tras unha guerra e, polo tanto, Ítaca non tiña rei. Todos estes pretendentes levaban tempo esperando para conseguir a man de Penélope e coroarse rei. O peor non era isto, senón que ademais durante todo este tempo pasaban o día no palacio celebrando festas e banquetes nos que esgotaban os bens da familia, algo do que Telémaco estaba farto.
Atenea apiadouse del e presentóuselle coa figura dun vello amigo de Ulises explicándolle que debía de reunir aos deuses para que lle axudasen xa que seu pai seguía vivo. Telémaco decatouse de que era unha divinidade no momento no que ese vello marchou en forma de páxaro.
Despois desa reunión, da cal non saíron nada contentos os pretendentes, Telémaco emprendeu unha viaxe para atopar ao seu pai, contando co apoio da maioría dos deuses. Desta forma, Zeus ordenou á dona da illa  na que se atopaba Ulises, Calipso, que o deixase marchar e así foi. Ulises construíu a súa balsa e emprendeu a viaxe cara a súa patria.
Unha vez comezou a súa viaxe atopouse co primeiro obstaculo: un dos deuses (Poseidón) estaba na súa contra porque el matara ao seu fillo, un cíclope, nunha das súas aventuras. Esta divinidade fixo que o vento se fixese moito forte e fose no sentido contrario. En cambio non lle servíu de nada xa que Atenea acudiu ao seu rescate que só puido efectuar si Ulises seguía o seu viaxe desnudo e nadando.
Cando chegou a unha orilla xa se atopaba en Ítaca. Atenea ordeoulle que acudise á casa do seu fiel amigo, o encargado de coidar o rebaño, e que ela compañaría a Telémaco para que chegase san e salvo e puidese volver ver a seu pai.
Para que naide o coñecese vestíu a Ulises como un vello, entrou na casa dese señor e contoulle as súas aventuas sen descubrir quén era en realidade.
Máis tarde chegou Telémaco, que puido descubrir que ese señor era o seu pai cando tiveron un minuto a soas. Así planearon a vinganza contra os pretendentes.
Telémaco emprendeu camiño cara o seu palacio, pero Ulises partiu ó día seguinte. Chegou sen mostrar quen era en realidade, e a pesar de que os pretendientes non o querían aceptar fíxose respetar mostrando a súa forza.
Entre todo isto, todas as armas do palacio foron gardadas deixando só as necesarias para el e o seu fillo. Emprenderon a batalla e venceron grazas á axuda de Atenea que facía que as frechas collesen o camiño correcto e que a dos contrincantes se desviaran.
Unha vez rematada a pelexa, Ulises foi buscar ao seu pai e pedíu perdón a todos os familiares dos falecidos, traendo así a paz de novo a Ítaca.

domingo, 14 de febreiro de 2016

A FRASE CÉLEBRE DE HOXE

Ad Altiora, et meliora, semper 
Sempre máis alto e mellor. Lema  do colexio Hermano Miguel de Latacunga.
Invítanos á constante superación como persoas, estudantes e cristiáns.


É unha frase motivadora que te anima a perseguir o que te propoñas e a non ser conformista, a superarte día a día , a loitar e a traballar polo que queres e unha vez que o teñas ir a por outro obxetivo ou seguir traballando no que nun principio xa conseguiche.

Espero que vos axude a conseguir os vosos obxetivos. Un saúdo!

Sara Castro García.

venres, 12 de febreiro de 2016

PERSONAXES DA HISTORIA

Eu son...Amílcar Barca

O meu nome é Amílcar Barca e o meu futuro non é especialmente prometedor, pero aínda así chegarei a ser un dos personaxes máis importantes da miña nación. Eu son cartaxinés ou púnico e serei un dos maiores inimigos de Roma, cos que entrarei en guerra polo dominio do mar Tirreno e do Mediterráneo. Así do 264 ao 241 a.C. enfrontareime aos romanos na Primeira Guerra Púnica, enfrontamento do que sairei como perdedor, pero dignamente, invicto e sen rendir armas, polo que gañarei o respecto de toda Cartago.

As miñas vitorias non serán tan sonadas como a derrota na Primeira Guerra Púnica, pero convertiranme nun cartaxinés inmortal. Un exemplo será a Guerra dos Mercenarios, na que o meu prestixio militar me permitirá sufocar a rebelión surxida despois de Guerra Púnica entre  mercenarios, libios, escravos e campesiños descontentos con Cartago. Esta vitoria darame popularidade e permitirame convertirme no señor de Cartago. Aí é cando iniciarei a conquista da rica Iberia, buscando territorios novos cos que reconstruir a potencia cartaxinesa.

Desgraciadamente morrerei aos 64 anos antes de ver cómo o meu fillo Aníbal 
se convirte no púnico máis célebre e no máis grande xeneral do mundo, aínda que afortunadamente non chegarei a ver a caída do meu pequeno imperio nin a eliminación total da miña querida Cartago.
Tras a miña morte o meu legado serán os meus fillos e as miñas conquistas en Iberia, onde se me adxudicará a fundación de cidades como Alicante e Barcelona.




FOTO: http://historiasdelahistoria.com

Publicado por: Sandra Calvo Rego, 1º BAC
                                                             

APRENDRIZ DE DIOSA



Este libro fue escrito por Aimée Carter en el año 2013. Es como una actualización del mito de Hades y Perséfone. Kate se muda con su madre, a la que le quedan pocos días de vida, a Eden. Esa era la última voluntad de su madre. Ahí va a un nuevo instituto y conoce a nuevos amigos, entre ellos Ava y James. También conoce a Henry, un chico misterioso y que le propone irse a vivir con el, pasar cada primavera juntos pero antes... debe pasar unas pruebas. A cambio le permite esperar, hasta estar preparada, para despedirse de su madre. Él dice ser Hades, el dios del inframundo: ella lo cree cuando salva a una chica. La decisión de Kate es dificil pero decide hacer lo que Henry le dice si así puede mantener con vida a su madre más tiempo. Poco a poco, Kate, se va enamorando de Henry pero él no consigue olvidarse de Perséfone y cree que Kate no aguantará hasta pasadas las navidades.
Alguien intenta matarla pero no lo consigue. Cuando se acerca la ceremonia para convertir a Kate en una diosa inmortal, sin quererlo, ella y Kate incumplen las normas, y descubren que es una trampa de su sirvienta.
Lo que yo veo en este libro es que una persona puede llegar a amar a otra, sea quien sea;  que no podemos mandar en nuestro corazón, que haríamos lo que fuera por esa persona especial para nosotros. A veces también hay que tomar decisiones dificiles, y aprender a decir adiós a esas personas que tienen que irse.

Os recomiendo leer este libro porque es mágico, a mi me atrapó desde el primer momento. Yo también tengo que tomar decisiones dificiles a veces.

Publicado por: Saray Modia Pena, 1º BAC