venres, 3 de xuño de 2016

LA LEYENDA DE EDIPO


La leyenda de Edipo se basa en una tradición griega que fue recogida en las tragedias de Sófocles, "Edipo Rey".
El protagonista, hijo de los reyes de Tebas, Layo y Yocasta, al nacer fue abandonado en el bosque a su suerte con los pies atados para evitar que se cumpliera el oráculo: Edipo mataría a su padre y se casaría con su madre.
Recogido en el bosque por un pastor, el pequeño fue entregado a los reyes de Corinto, que lo adoptaron como hijo. Tras una visita al oráculo de Delfos, Edipo descubre el terrible vaticinio y, creyendo que los monarcas de Corinto eran sus padres, decide alejarse para escapar al cumplimiento de la profecía.
La fatalidad hizo que, en un camino, Edipo encontrase a su verdadero padre en un camino, y lo matara en una disputa sobre quién tenía prioridad para pasar por una estrecha calzada.
Ignorandoque se había cumplido parte de la profecía el joven se dirigió hacia Tebas, donde una esfinge devoraba a los habitantes que no contestaban satisfactoriamente a un acertijo que ella les proponía. Edipo se enfrentó a la esfinge y logró contestar con éxito la adivinanza y acabó así con la maldición que pesaba sobre los tebanos.
La segunda parte del destino de Edipo se cumplió en el terrible momento en el que, tras entrar en Tebas, se desposó con su verdadera madre, con la que tuvo una desgraciada descendencia. El propio Edipo, tras conocer la verdad por el adivino Tiresias, se arrancó los ojos y abandonó Tebas, mientras Yocasta se quitaba la vida.
Esta leyenda se continuó en la Edad Media con "El libro de Tebas" del siglo XII, que narra el fatídico final de los hijos de Edipo en la guerra.
En la Edad Moderna tenemos la composición musical de Henry Purcell "Edipo Rey" (1692), mientras que, ya en el siglo XIX, el mito volvió a ponerse de moda gracias a la pintura "Edipo y la esfinge" (1808) de Jean Auguste Dominique Ingres, y a la adaptación que hizo el escritor inglés Percy Bysshe Shelley, en 1820, con su tragedia en dos actos "Edipo el tirano".
Hacia 1897, el austríaco Sigmund Freud, padre del psicoanálisis, utilizó por primera vez la expresión "complejo de Edipo" como parte de su diagnóstico para explicar un aspecto del comportamiento humano en la primera etapa de la vida.


Antía Baamonde Vázquez  Nº2 4ºB

venres, 13 de maio de 2016

Amor

1. Etimoloxía


A palabra galega "amor" ven do latín AMOR. Isto parece cousa doada, mais realmente non o é tanto...

Sabías que nalgunhas culturas non existe este concepto? O estudo etimolóxico confírmao. Nalgunhas linguas, coma no frnacés, non comezaron a falar de amor ata que recibiron a palabra nova a principios do século XI .

En galego é probable que a palabra directamente non proceda do latín AMOR, se non que realmente chegou por medio do provenzal. Nin sequera é unha palabra autóctona do latín, xa que os romanos sacáronllela ós etruscos.

Crese que a palabra garda relación coa palabra "nai".


2.Significado

O amor é un sentimento de afecto universal que se ten cara unha persoa, animal ou cosa. Amor también fai referencia a un sentimento de atracción emocional e/ou sexual que se ten cara unha persoa coa que se desexa ter unha convivencia baixo o mesmo teito ou relación.  Así mesmo, amor é o esmero e agrado co que se realiza unha cousa.


3.Frases latinas traducidas
  • Amicitiae nostrae memoriam spero sempiternam fore – Cicerón. “Espero que a memoria da nosa amizade sexa eterna”.
  • Amantes, amentes. [TERENCIO, Andria]. Amantes, dementes. 
  • Amantium irae amoris integratiost. [TERENCIO, Andria] . Reñas de namorados, renovación do amor. 
  • Amoris vulnus idem sanat, qui facit. [PUBLIO SIRIO]. A ferida do amor sánaa o mesmo que a fai.
  • Fac ut ardeat cor meum. [Frase latina] Fai que arda o meu corazón.  
  • Hoc si crimen erit, crimen amoris erit. Si esto es un crimen, será un crimen de amor.
                                                                                     Alba Morado Miragaya Latín 4ºESO



xoves, 12 de maio de 2016

Encendido da antorcha Olímpica: Citius, Altius, Fortius! OPINIÓN sobre os XOGOS OLÍMPICOS

Deixámosvos aquí o enlace dunha noticia que será comentada polos alumnos de Latín e Grego de 1º de BAC.
http://deportes.elpais.com/deportes/2016/04/21/actualidad/1461224338_581102.html

Agardamos que vos guste!!!!


    Neste pequeno texto atopamos información sobre cómo é encendida a antorcha olímpica: o encenderse dáse lugar á conta atrás para o comezo dos Xogos Olímpicos, este ano celebrados en Río de Janeiro.
    Durante os próximos 106 días, a antorcha  pasará polas cinco rexións do país a través de 12.000 portadores.
    Dende o meu punto de vista, considero que este acto é unha forma de demostrar ou reivindicar a paz no mundo, pasando a antorcha de man en man sen importar as fronteiras, a cor, ou as crenzas. Observámolo claramente no feito de que un refuxiado sirio  tamén a portará.
    Respecto á Antigüidade, creo que é unha tradición bastante próxima aos nosos días.
    En conclusión, creo que é unha práctica que debemos seguir conservando  tendo en conta que serve para fortalecer a unión do mundo e entro os pobos. 

    Rocío García




    Celebrar os xogos olímpicos que antigamente se facían en Olimpia (Grecia) paréceme xenial, xa que así recordamos aos nosos antepasados e a súa cultura e podemos seguir coa tradición  para que non se perda.
    O detalle  de que un dos relevistas sexa un refuxiado sirio pareceume unha moi boa acción. Están pasando por unha época difícil por culpa das guerras que hai nos seus países e que se van deles para virse quedar aos nosos epoder ter unha vida mellor. O mundo tense que  decatar do que está acontecendo e poñer punto e final a estes asuntos para que a xente que está sufrindo todo isto poida vivir tranquila e feliz no seu país de orixe coa xente que quere.

    Esther S.


    El texto habla sobre el importante aconticimiento como es  el ritual del encendido de la antorcha en Olímpia a partir del cual la antorcha recorrerá todo el mundo hasta llegar a donde se celebran los Juegos- este año en Río de Janeiro. Me parece muy importante y espectacular que con el paso de los año aún se siga realizando este ritual y que todos los habitantes de Grecia se emocionen y lo consideren impresionante . Además,  el evento  trae muchos visitantes a la ciudad en donde se celebran los Juegos para ver cómo son y cómo se desarrollan.
    Mar Amil. 





    O XUIZO DE PARIS

    Ola! Eu son Paris, un príncipe Troiano. E vouvos contar o que me sucedeu hai moito tempo.
    Todo comezou uns anos atrás, coas vodas de Tetis (unha das ninfas do mar) e Peleo (o pai de Aquiles). A esa voda, Eris -a deusa da discordia- non foi convidada, a pesar de estar invitados todos os demáis deuses.
    Eris, molesta, buscou un modo de vinganza sembrando a discordia entre todos os convidados.
    Cando se estaba a celebrar o banquete, ela (Eris) presentouse alí e lanzou á mesa unha mazá dourada que tiña escrito: “Para a máis fermosa.” Tres das deusas asistentes ao evento, Hera, Atenea e Afrodita, disputáronse a mazá producíndose así unha gran confusión e disputa, na que interveu Zeus (pai de todos os deuses) xa que ambas as tres deusas pensaban que a mazá lles correspondía a elas. 
    A Zeus, dixéronlle que elixise el para quén era a mazá, e el para escaquearse da situación decidiu nomearme a min para que eu xulgase cál das tres deusas era a máis fermosa.
    O deus mensaxeiro, Hermes, foi enviado para buscarme co encargo do xuízo que se me pedía; localizoume e ensinoume a mazá da cal eu tería que facer entrega á deusa que eu considerase. Digamos que… se me encargou unha tarefa complicada! 
    O motivo polo cal fun eu o elixido para xulgar isto foi ...que levaba vivindo moito tempo nunha illa- afastado das paixóns humanas -así que pensaron que eu sería un xuiz absolutamente imparcial.
    Cada unha das tres deusas intentou convencerme, incluso intentaron sobornarme: a deusa Hera, esposa de Zeus, ofreceume todo o poder que eu poidera desexar, ou, tamén, o título de Emperador de Asia; Atenea, deusa da intelixencia, ademais de selo tamén da guerra, ofreceume a sabedoría, ou, a posibilidade de vencer todas as batallas ás que me presentase; Afrodita, deusa do amor e da beleza, ofreceume o amor da muller máis bela do mundo.
    A miña elección final foi Afrodita e a miña decisión trouxo graves consecuencias para o meu pobo, xa que a fermosa muller pola que Afrodita fixo medrar o amor no meu corazón foi Helena, a esposa do rei de Esparta; pois nunha ocasión que me cadrou de pasar polas terras deste rei, e despois de ter estado unha noite no seu palacio, ocorreuseme a xenial idea de raptar a Helena e levala conmigo para as terras troianas.
    Esta fazaña enfureceu ao rei espartano, Menelao, o cal convocou aos reis aqueos como Agamenón (o seu irmán) que foi nomeado comandate xefe; ou Odiseo, que inspirado por Atenea, foi o que ideou aquel famoso cabalo de madeira que fixo que a expedición aquea tomase Troia na gran guerra , (que eu, por amor, provoquei); ou  Aquiles, entre moitos outros,  que foi convocado para ir a recuperar á miña amada Helena, ou se fose necesario para pelexar por ela en Troia.
    Pero a historia desta guerra é moi longa, e eu agora non teño tempo para contárvola porque teño que marchar…
    Xa vola contarei outro día! Ata outra!

    Andrea Teijido
    4º E.S.O. –B
    Nº 15

    Por qué non imos estudar o latín?



    A verdade é que é un pouco molesto que cando alguén che pregunta polas optativas que escolliches, ou polo bacharelato que queres facer e ti respondes que escolliches "latín ou grego porque queres ir por Humanidades", dinche eso de "non serven para nada, só vas polo fácil, son linguas mortas... " etc...
    Así pois,  gustaríame demostrar que as linguas clásicas si teñen utilidade,  moita máis da que cremos e ... quizáis non estean tan mortas...

    En primeiro lugar, dicir  que nos axudan a mellorar na nosa lingua ben sexa o galego ou o castelán, xa que o latín é a nai destas e de moitas outras linguas ;  por tanto, podemos mellorar o léxico, a morfosintaxe e a gramática da nosa lingua. Está demostrado que os alumnos de letras puras cometen moitos menos erros ortográficos.
    As linguas clásicas son un pouco máis complexas, por iso unha vez que nos facemos con elas é máis doado aprender as outras.Tamén nos facilitan a aprendizaxe doutras linguas estranxeiras como o alemán, de orixe indoeuropea.
    O mesmo pasa co inglés: está comprobado que o seu vocabulario actual procede nun 62% do latín, e a sintaxe tamén está moi relacionada. 

    Ademais, grazas ó latín viaxamos polo pasado:  é importante saber de ónde vimos para poder orientarnos e encamiñarnos, para poder aprender do malo que se fixo e enmendalo e, ao mesmo tempo,  seguir perfeccionando o bon.

    Podemos comprender de maneira máis obxetiva o mundo no que vivimos e expresarnos con máis soltura se estudamos Latín e Grego. O Latín é a lingua da filosofía, da política, do dereito, da historia. Tamén segue sendo a lingua científica internacional: todos os animais, plantas e fósiles teñen o seu nome científico en latín, ao igual que os símbolos químicos.


                                                                    
    As linguas clasicas exercitan o noso cerebro, fan que ao entrar en contacto con outras linguas, vaiamos establecendo relacións, pois "esta palabra é similar a esta porque provén do latín.... e derivou en....", por exemplo...

    En definitiva, nunha sociedade capitalista e consumista, quen ten o poder non quere que pensemos demasiado para que, así,  nos rebelemos menos.
    E é que as linguas clásicas proporcionan moita cultura:  por iso lles interesa desprestixialas.

    Sara Castro, 4º ESO

    xoves, 5 de maio de 2016

    As orixes da Venus de Milo


     

    Seguramente nun futuro naide recorde esta minúscula parte da historia grega, pero ocorreu. Ocorreu nese momento no que os humanos e os deuses vivían unidos, uns veneraban aos outros e os outros adoraban as súas creacións, aparecéndose continuamente.

    Isto non tivo lugar nin en Atenas nin en Esparta, senón nunha polis menos famosa como era Tesalónica. Alí vivía un pobre escultor sen fama nin gloria, que non tiña demasiado arte no seu interior. As súas esculturas non eran realistas, nin eran bonitas, non eran interesantes, non eran nin consideradas esculturas como tal, nin el mesmo era considerado escultor.

    A vida deste cidadán baseabase na súa paixón pola escultura, pera a falta de arte nas súas obras obrigábao a vivir como un simple campesiño. No entanto, o seu destino non era ese:  o seu destino era ser olvidado pero crear unha gran obra que ao contrario do seu nome chegará ata os nosos días.

    O marabilloso destino deste anónimo escultor levarao un día a viaxar á ágora. De noite, volvendo ao seu fogar por un camiño oculto e descoñecido, por onde se supoñía que non ía encontrar a ninguén, foi sorprendido por unha luz especialmente brillante, que lle indicou que a súa soidade acababa de ser interrompida por algo incrible, algo que convertía todo ao seu paso en beleza pura. O tétrico camiño pasou a estar rodeado de flores, envolto no canto de diversas aves e bañado por un agradable perfume. E como non, en tan espectacular lugar só podía aparecerse unha deusa: a gran Afrodita.

    Os detalles de tal encontro sonme descoñecidos, pero a raíz desa aparición o pobre home encerrouse no seu fogar cunha obsesión en mente:  a creación do mellor retrato de Afrodita nunca creado. Tal obsesión provocou a súa reclusión na súa casa ata conseguir a creación dunha marabilla capaz de representar á deusa da beleza.

    Nunca máis se volveu  saber nada deste mediocre escultor. As súas terras quedaron deshabitadas e dentro da súa casa non se atopou ningún resto de corpo humano, só unha chea de intentos fallidos de representar  a fugura dunha muller, todas bastante mediocres, excepto unha, que chamaría a atención de invasores, comerciantes, mariñeiros, ladróns e soldados.
    E, así,  pasando de man en man, a escultura quedou perdida na illa de Milos, onde acabaría nas mans dun militar francés que a restauraría e a levaria á súa patria.

    E esta é a historia de cómo unha obsesión grega acabou exposta nunha das salas do museo do Louvre de París, baixo o nome enganoso de " a  Venus de Milo" .

    Sandra Calvo Rego 
    1º BAC

    Alexandre Magno



    Son Alexandre Magno, nacín no ano 356 a.c em Pela, Macedonia. Miña nai é Olmipia de Epiro e meu pai Filipo II de Mcedonia , quen me preparou para reinar e para a guerra; ademais, fixo que me educara Aristóteles .
    Tras a morte de meu pai o primeiro que tiven que facer foi impoñer a miña autoridade sobre os pobos rebeldes de Macedonia, e no 334 a.C comecei a guerra que meu pai iniciou contra os persas para vingar ós gregos.
    Sempre acompañado do meu amado Hefestión-  dende que era pequeno - conquistei Oriente ata onde puiden xa que os meus xenerais non querian continuar. Logo caseime con dúas persas só por motivos políticos dado que eu non teño ambicións sexuais nin amorosas ( ata a miña propia nai se preocupaba diso...) pero, ao final tiven fillos.
    Tras trasladarme a Babilonia unha noite surdiume unha forte febre: ao día seguinte, empezoume a doer o estómago e a barriga e hoxe xa non teño forzas, estou seguro de que a miña morte chegará cedo .
    Pero, en realidade,  o único que temo é... que haxa un traidor tras todo isto....

    luns, 2 de maio de 2016

    A Afrodita de Cnido de Praxíteles


    Ola, eu son Praxíteles. Supoño que a todos vos soarei polas miñas esculturas, pero sobre todo pola máis célebre: a Afrodita de Cnido. Como xa saberedes, representa á deusa do amor e da sabedoría - Afrodita- saíndo do baño das Eleusíadas.
    Preguntarédesvos por qué a fixen (ou non) pero... vouno explicar!
    Inspireime no baño das Eleusíadas, que devolve á virxinidade, cunha intención despreocupada e íntima, dando comezo á técnica chamada "reglamento intimista".
    O que non me espería nuca é que os homes a convertesen nun mito erótico e a utilizasen para "recrearse" ata tal punto de que hoxe en día se atope desgastada. En fin... aínda que non era a miña intención, elegreime pois  axudoume a que se coñecese máis o meu nome  e non quedara no esquecemento.
    Agora vouvos contar un segredo: cando a comecei, a intención era tan só a de esculpir  a figura da deusa pero a escultura era demasiado curva e non se mantiña en pé....así que me vin na obriga  de incluír unha ánfora -(si, na parte inferior dereita). Incluína facendo que as prendas caisen sobre ela...
    En conclusión, a pesar dos fallos e das distintas "funcións" que lle deron, é considerada unha das miñas mellores obras e a que máis fama e prestixio me deu.

                                                                                       Πραξιτέλης, "alias" ROCIO CARBALLEIRA.

    xoves, 28 de abril de 2016

    A frase célebre de hoxe...

    Hoxe vamos tratar unha frase célebre escrita por Virxilio :  
    "Vires acquirit eundo"
    O seu significado é: “A forza adquírese avanzando” 
    É unha frase que expresa moito , xa que canto máis avanzas a máis batallas tes que sobrevivir na vida e máis forzas precisas e...adquires. Esperamos que vos sexa inspiradora!




    Publicado por Carlos Combo de 3ºA

    El mensaje de los misterios Eleusianos


    Cualquiera de los que pueblan esta tierra que haya contemplado estos misterios, será bendecido, pero cualquiera que no haya sido iniciado y no haya recibido su parte del rito, no habrá recibido lo mismo que los demás, una vez muerto y viviendo en el moho donde el sol se pone”.


    Así dice el poema épico conocido como “El Himno Homérico a Demeter” Los misterios referidos aquí son los de Eleusis, los mas importantes de la Grecia antigua. Durante casi 2000 años, desde aproximadamente 1500 a.c. hasta el siglo IV d.c., estos se celebraban en Eleusis, Grecia, en honor a la diosa Demeter y su hija Perséfone.
    Los sucesos que rodean a la fundación de Eleusis son descritos en este Himno Homérico. El autor de este himno y su origen son desconocidos, pero debieron originarse alrededor del siglo VII ac.
    Un día, cuando Perséfone, hija de Demeter, estaba recogiendo flores en los pastos, fue abducida por Hades, dios del mundo subterráneo. Su madre la buscó en vano, finalmente sabiendo, gracias a Helios, que había sido abducida. Seriamente apenada, Demeter se encontraba sola en el Olimpo, ya que incluso averiguó que su esposo, Zeus, estaba implicado en el rapto.
    Vestida como una simple mujer entre los mortales encontró morada en el palacio del Rey de Eleusis, Keleos, y su mujer Metaneira. En gratitud por su amable hospitalidad, Demeter fundó un templo en Eleusis tras revelar que era una diosa. Para castigar a los dioses del Olimpo por la abducción de su hija, Demeter hizo que muriese toda vegetación sobre la tierra, amenazando a la humanidad con su extinción. Los dioses temían no obtener más sacrificios y oraciones de los mortales e imploraron a Demeter que devolviese la fertilidad a las tierras. Esta petición no fue satisfecha hasta que Zeus ordenó a su hermano Hades, del mundo subterráneo, a devolver Perséfone a su madre. Madre e hija volvieron a El Olimpo, pero desde entonces Perséfone tenia que pasar un tercio del año con su esposo en el mundo subterráneo. Cuando lo hacia, el invierno reinaba sobre la tierra, cuando Perséfone volvía a la Tierra en primavera, el mundo vegetal despertaba con flores y frutos nuevos.
    Antes de que Demeter volviese al Olimpo, dio a los reyes de Eleusis, Keleos y Triptolemus, instrucciones para celebrar los ritos en su templo. Estos eran preceptos secretos, misterios para ser guardados. Divulgarlos o profanarlos podía ser castigado con la muerte. Apreciando el propicio final del drama de Eleusis, Demeter dio a Triptolemus, el primer iniciado de Eleusis, una rama de trigo y encomendó instruir a la humanidad en la agricultura.
    El culto a Demeter y Perséfone en Eleusis, que inicialmente tenía un mero interés local, pronto comenzó a ser una parte importante en la ciudadanía ateniense, llegando incluso a convertirse en una institución pan-helénica de importancia universal durante el imperio romano. Su carácter como institución pan-helénica fue designado en 760 ac, en la época de la quinta olimpiada, cuando el Oráculo de Delphos llamó a los griegos a hacer sacrificios en honor a Demeter de Eleusis para librarse del hambre que asolaba Grecia en aquellos tiempos.
    ¿Cuál era el mensaje revelado en Eleusis, un mensaje que transformaba el culto en el misterio mas influyente y espiritualmente más significativo de la antigüedad? Esta pregunta no se puede responder con detalle, ya que el velo del misterio, mantenido por un estricto mandato de silencio, nunca fue levantado tras el paso de los milenios.
    Tan solo podemos obtener una idea de los Misterios y su significado espiritual examinando el testimonio de grandes iniciados. No se puede hablar de una nueva religión en Eleusis. Esto quedaría descartado ya que los iniciados, al volver a sus tierras tras los misterios, permanecían fieles a sus religiones autóctonas.
    Más bien, los iniciados debieron recibir enseñanzas sobre la esencia de la existencia humana y el sentido de la vida y la muerte. Se conocen oraciones de los Misterios, ofrecidos por los iniciados a Mnemosyne, la diosa de la memoria, implorándola a que despertase y mantuviese viva en la memoria la sagrada iniciación y que la iniciación persistiese iluminando su vida y experiencia transformativa.
    Participar en los Misterios era una experiencia que no se puede entender examinando únicamente su apariencia externa, ya que evocaba alteraciones en el alma del iniciado. Esto es evidente en el testimonio de los iniciados más famosos.

    A frase célebre de Hoxe... "Si vis pacem, para bellum"

    Bienvenidos chicos:

    en esta sección   hablaremos de alguna de las frases célebres escritas en latí,; esta, en concreto, fué escrita por Vegecio.
    Os diré el significado de esta frase y por qué me gusta tanto.

    La frase es la siguiente:

    "Si vis pacem, para bellum"

    Para mí, el significado de esta frase es “Si quieres la paz, prepara  la guerra”.
    Para mí quiere decir que para ser feliz primero hay que sufrir, y que la vida no es nada fácil y, a veces,  pasan cosas que no nos gustaría que pasasen; en cambio, después de esas noticias vienen alegrías, buenas noticias.
    Sobre todo hay que ser feliz y olvidarse de lo malo: disfrutar de la vida, ya que, vida solo hay una.

    Me encanta esta frase porque refleja parte de mi vida: me han dado noticias malas, pero siempre hay que intentar ver el lado bueno de todo y sobre todo ser positivos. Estar tristes y de bajón no nos sirve de nada. Y pase lo que pase siempre hay que ser feliz.


    Publicado por Iván Torres de 3º B
               

    Un perfil no Instagram

    Pois aquí vos deixamos un traballo sobre Minerva, unha deusa á que modernizamos facéndolle un perfil de Instagram; para facelo investigamos un pouco na súa biografía.
    Agardamos que vos guste!!
    Uxía, 3º ESO


    xoves, 21 de abril de 2016

    Asterix y la hoz de oro

    Hoy os voy a dejar un breve comentario sobre el libro de Asterix y Obelix " La hoz de oro".
    Es un comic que recomiendo  a la gente a la que le gusta leer ya que está muy bien.
    Cuenta la historia de  una hoz de oro que se rompe por lo que encargan a Asterix y Obelix que vayan a buscar otra.
    Por el camino les suceden muchas cosas...
    Para saber lo que pasa y cómo acaba ...leedlo: es un buen plan para el tiempo libre.

    Espero que lo leáis, os va a gustar.

    Buenas tardes ;)

    Juan Carlos Combo, 3º ESO

    Wordle de Martín

    Hola, aquí os dejo mi Wordle.

    Si queréis hacer uno,os dejo el link:

    http://www.wordle.net/create

    Latinísmos y las nuevas tecnologías

    Hola, aquí os dejo un trabajo sobre los latinísmos.
    Está hecho en wordle, al cual podéis acceder a través de http://www.wordle.net/create 

    Un ejemplo de lo que podéis crear:




                  

    Animaos a experimentar!

    Publicado por: Anyeli Peguero

    xoves, 7 de abril de 2016

    Bienvenidos y Gracias

    Hola, chicos!!
    hoy en este blog queremos daros las gracias por leer...  sin vosotros esto no es nada!
    si os gusta leer, podéis entrar en una aplicacion de playstore aunque también podéis acceder al blog por medio de google por su  nombre llamado wattpad
    Saludos! 



    Patricia Ionela, 3º A

    Para que sepais mas sobre este blog y las culturas Griegas os dejo un enlace y una foto preciosa  , que disfruteis .

    https://www.youtube.com/watch?v=CP8PPSJGbf8

     http://www.destinosdelmundo.net/wp-content/uploads/2015/09/grecia-12.jpg

    Wordle de Álex e Martín . Wordle hecho por Anyi

    Ola, aquí vos deixamos o traballo que fixemos en Wordle :)

    Este é o enlace para crear un Wordle ou " Nubes de palabras" .
    Podedes facer o voso vós mesmos!!
    Esperemos que vos guste.

    Boas tardes.

     http://www.wordle.net/create 



    mércores, 16 de marzo de 2016

    EL LEGADO GRIEGO EN LA LITERATURA DE ROMA


    La influencia griega en la literatura, por ejemplo, fue muy importante, gracias a la conguista de la Grecia peninsular. No obstante, la imitación de lo griego había comenzado antes.
    En el siglo III a.C en Tarento (ciudad del sur de Italia) el poeta y esclavo de origen griego Livio Andrónico se encargó de traducir al latín La Odisea, contribuyendo así a introducir a Homero en Italia, al tiempo que escribió tragedias basadas en los modelos de los autores griegos clásicos.

    1. COMEDIA
    La comedia fue impulsada por Nevio, si bien alcanzaría su apogeo con el célebre Plauto (254-184 a.C), cuyas obras están inspiradas en las del escritor griego Menandro, aunque dotándolas de una mayor comicidad.

    2. ESCULTURA
    Puede rastrearse igualmente la influencia griega en la escultura romana en la época de Augusto. Frente al realismo de las representaciones escultóricas de la República, una idealización de origen helénico se impuso en la representación del cuerpo, recuperando, por ejemplo, el canon del escultor Policleto, y una serenidad en el rostro que recuerda el equilibrio y la armonía del arte clásico griego.

    3. POESÍA
    La poesía épica tuvo en Ennio, contemporáneo de Plauto , a su primer representante, con su obra Anales, una historia heroica de Roma desde la llegada de Eneas a Italia, que enlazaba, por tanto, la tradición griega y la romana.
    Con el final de la República y el comienzo del Imperio, Roma entró en una nueva fase de helenización impulsada por el emperador Augusto. El poeta Virgilio compuso, durante su gobierno La Eneida, una obra que narra los viajes de Eneas hacia suelo italiano y su posterior asentamiento en el Lacio tras duros combates.
    Otro de los autores de ese período fue Horacio, que inmortalizó en un famoso pasaje de sus epístolas la superioridad de la civilización griega, afirmando que Grecia, a pesar de haber sido derrotada militarmente, había acabado por imponer sus modelos artísticos y literarios en Roma.
    El poeta Ovidio utilizó muchas de las tradiciones mitológicas griegas para componer su obra llamada Las Metamorfosis.

    4. ARQUITECTURA
    En el siglo II d.C, el emperador Adriano representó este espíritu griego que se había apoderado de Roma. Su predilección por Atenas quedó atestiguada por el interés que mostró en embellecer la ciudad con nuevos monumentos e incluso de ampliarla. La llamada Puerta de Adriano y los restos de un templo que mandó construír en honor a Zeus olímpico han llegado hasta nuestros días como símbolo de admiración por todo lo helénico.

    Antía Baamonde Vázquez nº2 4ºB

    FRASE CÉLEBRE DE HOXE

    VENI, VIDI, VICI - XULIO CÉSAR

    É unha locución latina empregada por Xulio César na que describe a súa victoria sobre Fernaces II do Ponto na batalla de Zela.
    Esta expresión utilízase normalmente para referirse á rapidez ca que se fixo algo con éxito.
    A min gustaríame aplicar esta frase a todo, xa que dende o meu punto de vista, é moi motivadora.



    martes, 8 de marzo de 2016

    Victoria alada de Samotracia

    Cuando vi esta escultura me llamo la atención, parece como un ángel! Es muy bonita y seguro que con todos los trozos lo era aún más. La mujer está posada sobre la proa de un navío, lo que me llamo la atención, a simple vista no parece que este en un lugar así. Esta mujer, o ángel, como lo queráis llamar va envuelta en un fino chitón y un manto, tiene ropajes que se adhieren al cuerpo dejando traslucir su anatomía, esto recuerda a la técnica de los paños mojados, muy utilizada en muchas esculturas de la Grecia Clásica.ambién me llama la atención la torsión de su cuerpo, que los griegos jugarán así con la perspectiva también era típico.
     Esta escultura fue descubierta por un grupo de exploradores en la isla de Samotracia, luego la llevaron al Louvre, en Francia, así que si algún día vais... ya sabéis qué tenéis que visitar para ver esta bonita estatua. T A mí me gustaría mucho ir a verla, en un futuro. Poco más os puedo contar sobre esta escultura.


    Saray Modia Pena, 1º BAC